Η ανανεωτική Αριστερά, εδώ και κάμποσα χρόνια, έχει αποφασίσει ότι την αφορά το ζήτημα της πολιτικής και οικονομικής ενοποίησης της Ευρώπης. Και τη διχάζει, την κινητοποιεί, την εμπλέκει σε συζητήσεις, αναζητήσεις, συμφωνίες και διαφωνίες, καθώς από τη μια πλευρά βρίσκεται το γοητευτικό όραμα της δημιουργίας μιας υπερεθνικής πολιτικής κοινότητας, στο εσωτερικό της οποίας θα συνεχισθεί και θα επεκταθεί η διεξαγωγή των κοινωνικών αγώνων για τη δημοκρατία και τον σοσιαλισμό, ενώ από την άλλη ο προβληματισμός για τους όρους υπό τους οποίους ο κυρίαρχος συσχετισμός προωθεί την υπόθεση της ενωμένης Ευρώπης.

Χάρη στη θεωρητική της σκευή και κληρονομιά, η μη δογματική Αριστερά μπορεί και αντιλαμβάνεται ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα δεν αποτελεί «εργαλείο στα χέρια των καπιταλιστών», αλλά πεδίο που επικαθορίζεται από την εξέλιξη της ταξικής πάλης και, επομένως, είναι δυνατό να συγκροτηθούν εντός του διαφορετικοί ιδεολογικοί και πολιτικοί συσχετισμοί, υπέρ των υπάλληλων τάξεων, εφόσον αμφισβητηθεί αποτελεσματικά η ιδεολογική ηγεμονία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Το ζητούμενο, συνεπώς, σε κάθε διάσταση απόψεων που προκύπτει στο εσωτερικό του πολιτικού μας χώρου σχετικά με τη στρατηγική στο συγκεκριμένο ζήτημα δεν αφορά τόσο την ορθότητα ή μη του ευρωπαϊκού προσανατολισμού, όσο την τακτική και στρατηγική που πρέπει να ακολουθηθεί στα συγκεκριμένα πολιτικά προβλήματα που τίθενται, είτε αφορούν τις Συνθήκες της Ένωσης, τις πολιτικές της κλπ.

Οι πολιτικές επιλογές του Συνασπισμού τα τελευταία δεκαέξι χρόνια μαρτυρούν ότι η σχετική συζήτηση είναι ανοιχτή, καθώς τα στελέχη και τα μέλη του κόμματος ούτε υιοθετούν μια ενιαία άποψη ούτε παραμένουν αμετακίνητα στις θέσεις τους, όπως μαρτυρά το γεγονός, λ.χ., ότι η πλειοψηφική θέση από τη συγκυρία του Μάαστριχτ μέχρι τη Συνθήκη της Λισαβόνας έχει αλλάξει. Εφόσον, λοιπόν, το θέμα παραμένει ανοικτό και συνεχίζει να εγείρει πολιτικά πάθη, η συντακτική ομάδα του Μαχητού Τεκμηρίου κρίναμε σκόπιμο να δοθεί, και από αυτές τις σελίδες, μια αφορμή προκειμένου να ανοίξει εκ νέου ένας ζωντανός διάλογος στις οργανώσεις του κόμματος, να κατατεθούν διαφορετικές ενδεχομένως προσεγγίσεις επί της ευρωπαϊκής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, να ανιχνευθούν και να συζητηθούν ανοιχτά, νηφάλια και συντροφικά συγκλίσεις και αποκλίσεις.

Επειδή όμως διάλογος χωρίς επιχειρήματα, θέσεις και στοιχεία δεν γίνεται, ελπίζουμε ότι τα άρθρα που δημοσιεύονται σήμερα (της Θ. Τσολάκου για την πολιτική και θεσμική συγκρότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Δ. Γούλα για την εργασιακή και κοινωνική πολιτική, της Δ. Μπαδογιάννη για την προστασία του περιβάλλοντος) καθώς και στο επόμενο φύλλο (των Γ. Σταθάκη και Β. Πεσμαζόγλου για την οικονομική πολιτική και των Μ. Παπαγιαννάκη και Χρ. Παπαδόπουλου ως συνολικές προσεγγίσεις της ευρωπαϊκής μας στρατηγικής) μπορούν να συμβάλουν σε μια τέτοια συζήτηση, δείχνοντας, αν μη τι άλλο, ότι η Ευρώπη (δεν μπορεί παρά να) μας αφορά ακόμη σήμερα. Ή ειδικά σήμερα.

Advertisements