Του Γιώργου Γιαννουλόπουλου

Τι έχει μείνει από την ψυχιατρική μεταρρύθμιση; Από αυτήν που βασίζαμε όλες μας τις ελπίδες για να ξεφύγουμε από την καταφρόνια και τον οίκτο του κόσμου, για να ζήσουμε σαν όντα με αξιοπρέπεια και δικαιώματα; Μια μεταρρύθμιση για την οποία σπαταλήθηκαν δισεκατομμύρια από τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

  • Οι λεγόμενοι «ψυχασθενείς» εξακολουθούν να μην έχουν δυνατότητα άσκησης πίεσης και να βασίζονται στις καλές προθέσεις. Τα προβλήματα παραμένουν πολλά:
  • Τα ανθρώπινα δικαιώματα εξακολουθούν να παραβιάζονται στο όνομα της «θεραπείας». Ακόμη και οι εισαγωγές με εισαγγελική εντολή εξακολουθούν να γίνονται με περιπολικά και όχι με ασθενοφόρα.
  • Το κράτος επιμένει, παρά τις αντιδράσεις, να δημιουργήσει τα «δωμάτια θεραπευτικής απομόνωσης», με κάμερες και ανάλογες προδιαγραφές σαν να πρόκειται να φυλάξει εγκληματίες και όχι να θεραπεύσει άρρωστους ανθρώπους, οι οποίοι χρειάζονται βοήθεια και συμπαράσταση.
  • Τα κέντρα ψυχικής υγείας, που θα έπρεπε ήδη να λειτουργούν σε ολόκληρη τη χώρα σαν ανάχωμα προς την πορεία στα ψυχιατρεία, αντιμετωπίζουν σοβαρότατο πρόβλημα χρηματοδότησης και έλλειψης προσωπικού.
  • Οι εξω-νοσοκομειακές και στεγαστικές δομές από μεταβατικό στάδιο της πορείας προς την κοινωνική ενσωμάτωση μετατρέπονται σε μικρά άσυλα.
  • Σχεδόν κανείς δεν μιλάει για τις παρενέργειες των ψυχοφαρμάκων, αν και το προσδόκιμο της ζωής των ψυχικά ασθενών που κάνουν χρήση αυτών των φαρμάκων είναι κατά πολύ μικρότερο του γενικού πληθυσμού.
  • Το επίδομα κοινωνικής ενσωμάτωσης, το οποίο παίρναμε για να καλύψουμε μέρος των εξόδων διαβίωσης στην κοινότητα, έχει κοπεί εδώ και πολύ καιρό.
  • Οι κοινωνικοί συνεταιρισμοί (ΚΟΙΣΠΕ) φυτοζωούν, όχι μόνο από έλλειψη ουσιαστικής χρηματοδότησης, αλλά και λόγω του τρόπου που διοικούνται.
  • Οι ιδιώτες επιχειρηματίες αλωνίζουν στον χώρο, παίρνοντας διαρκώς και μεγαλύτερο μερίδιο από την παροχή υπηρεσιών και φροντίδας, φυσικά με μεγαλύτερο κόστος για τα ταμεία και το κράτος.
  • Ένα υπερβολικά μεγάλο ποσοστό των εισαγωγών στα ψυχιατρεία είναι επανεισαγωγές, καθώς δεν υπάρχει στήριξη των ανθρώπων και των οικογενειών τους στην κοινότητα με αποτέλεσμα να υποτροπιάζουν.

Τελικά τις καίριες αλλαγές που έγιναν στην αρχή του προγράμματος, πριν από χρόνια, προσπαθούμε έκτοτε να τις διατηρήσουμε. Κατά τα λοιπά, οι προσδοκίες για την ψυχική υγεία ήταν ένα όνειρο που διαψεύσθηκε.

Ο Γιώργος Γιαννουλόπουλος είναι μέλος του σωματείου «Αλκυονίδες», απασχολούμενος στην εργασιακή δομή «Το Καφενείο» στο ΨΝΑ – Δαφνί

Advertisements